Denken in beelden

OOHHH….. dus ik ben niet dom???!!

Dat gaat je toch door merg en been als je een kind dit hoort zeggen?

In mijn praktijk hoor ik het geregeld. En eigenlijk gaat het altijd om kinderen die een andere manier van leren hebben dan een hele grote groep andere kinderen. Deze kinderen noemen we meestal ‘beelddenkers’ maar ook termen als ‘visueel denksysteem’, ‘rechtsgeoriënteerde denkstijl/leerstijl’ worden hiervoor gebruikt. Dit zijn vaak de kinderen die lees- of rekenproblemen hebben, die afwezig zijn of zich slecht kunnen concentreren, die clownesk of boos gedrag vertonen, die adhd/autisme hebben of hoog-sensitief zijn. Beelddenken is meer dan een goed voorstellingsvermogen hebben, het is visueel-ruimtelijk denken. Beelddenken is een leerstijl en daarmee de manier waarop informatie wordt verzameld, verwerkt, opgeslagen en weer teruggehaald.

images-ik-ben-niet-dom

Pas kreeg ik nog het rapport doorgestuurd van een trotse moeder van zo’n beelddenkertje dat bij mij in de praktijk een traject heeft gevolgd. Twee Jaar geleden had deze moeder niet durven dromen dat haar spruit het zo goed zou doen op het voortgezet onderwijs en zo lekker in zijn vel zou zitten. Hij was namelijk de clown in de klas tot grote frustratie van zijn juf en ouders. Ook zijn resultaten voor lezen en taal waren nou niet echt om over naar huis te schrijven en daardoor was zijn eigenwaarde ook een stuk lager dan wenselijk was. Nou hoor ik je bijna denken; “wat is er gebeurd in die tussentijd?”

Daar kan ik kort over zijn…Hij is erachter gekomen dat hij zijn visuele denksysteem voorrang geeft en wat dat voor hem betekende. Daardoor konden we manieren bedenken die voor hem helpend waren om informatie op te slaan. Samen met zijn leerkracht konden we nu kijken wat voor hem nodig was om in de klas op een rustige manier te werken zodat hij zich optimaal kon ontwikkelen.

Met vriendelijke groet,

Martine

Advertenties

Decemberstress!!

decemberstress

Nog even en de decembermaand is er weer. Nu het nog even rustig is, denk ik al aan de pepernoten die ik zo lekker vind. Aan de gezellige kerstboom met lichtjes en de oliebollen met oud en nieuw. Toch bekruipt me zo half november ook een ander gevoel.

Ik voel in lichte tot hoge mate “Decemberstress” opkomen. Een opsomming: cadeautjes, wat zullen we eten met kerst, stuiterende kinderen, misschien ken je het wel.
Wat zal ik dit jaar voor de schoen kopen, wanneer zal ik dat doen, wanneer de schoen zetten en wanneer echt niet. Doen we surprises of is het Sinterklaasspel nog wel leuk deze keer. Surprise ook een voor school.
Kortom: een leuke tijd, maar ook een spannende tijd voor veel kinderen en ook voor hun ouders.
Handig is het op tijd beginnen aan je voorbereidingen. Maak een tijdlijn, maak voor je kinderen duidelijk wanneer het allemaal gaat beginnen en vooral ook wanneer het weer is afgelopen, want ook dat kan lastig zijn. Er is echt geen ontkomen aan: televisiespotjes, programma’s. Kijk maar naar de scholen: Sint is gevierd, en vervolgens gaat de kerstboom er meteen weer in. Klassen worden ook in wisselende mate versierd, wat bij sommige kinderen voor onrust kan zorgen. Het geeft rust als je thuis de boel lekker laat, zoals het altijd is. Of je hebt kinderen die hier geen last van hebben: ga dan lekker los met zelf geknutselde versiering.
Heeft je kind veel last van decemberstress en krijg je veel vragen: “Mam, hoeveel nachtjes nog?”, “Mam, wanneer gaan we pepernoten kopen?” (Die al maandenlang in de supermarkt liggen) Onze jongste zoon, vond dat de winkel zich toch behoorlijk had vergist met de pepernoten. Hij zei: “het is toch nog lang geen Sinterklaas?” En vooral: “maham, wanneer komt hij nou?”
Mijn kinderen zijn zo omstreeks dit moment echt omgetoverd tot stuiterende stuiterballen, plots weer bang in het donker, ineens weer een ongelukje in bed ’s nachts. En met mijn kinderen samen, zie ik dit ook terug bij kinderen van vrienden, buren en familie. Vol van alle indrukken, een overdosis suiker en overprikkeld door alle veranderingen en versiering. Dit maakt dat we een (zeer) hoge mate kans hebben op boze buien, moeilijk in slaap vallen, extra ruzie en dat in combinatie met je eigen december stress.
Vandaar dat wij al heel vroeg beginnen met een goede planning. Aftelkalender, wanneer mag je de schoen zetten, wanneer maken we de verlanglijst. Rust, Reinheid en Regelmaat worden ook tijdens de decembermaand ingezet om het vooral leuk te maken en te houden. Om het vol te kunnen houden mogen ze 1-2 keer afspreken na school, maar ook soms lekker s middags rustig op de bank. Eventueel wat eerder naar bed brengen, zodat je meer tijd hebt om rust in te bouwen. Met een extra nachtlampje aan, gaat dat prima. Om half 8 is het bij ons stil in huis.
Alles onder controle! Check!
Geschreven door Heidi Kuijper, Kindercoachpraktijk Doetinchem

Zelfvertrouwen

Weet je nog hoe het voelde toen je je als achtjarige voor het eerst een spreekbeurt moest houden?
Ik wel; samen met een vriendinnetje ging ik als eerste van de groep een spreekbeurt houden over molens. Aan de voorbereidingen lag het niet; naar de bieb (internet bestond nog niet), plaatjes en informatie zoeken en als klap op de vuurpijl een ‘echte’ minimolen meegenomen omdat het oog ook wat wil!
Ik weet niet hoe lang de spreekbeurt eigenlijk moest duren, maar volgens mij waren we binnen vijf minuten klaar en dat vond de leerkracht toch wel een beetje kort…
Ik herinner me nog dat we niet veel verder kwamen dan verschillende soorten molens aan onze klasgenootjes te laten zien (met naam, standplaats en hoe oud, dat dan weer wel..!) en zaten te bibberen van de zenuwen achter ons tafeltje.
De leerkracht was van het aardige soort en sprak ons bemoedigend toe en stelde voor om de spreekbeurt nog een keertje te houden en dan wat meer inhoudelijke informatie te verschaffen aan onze klasgenootjes (die waren al lang blij dat zij nog niet hoefden, volgens mij…☺ )
Zo gezegd, zo gedaan en het ging stukken beter dan de eerste keer, maar gek genoeg kan ik mij van die tweede keer niet zoveel meer herinneren… We hadden die tweede keer in elk geval wel meer zelfvertrouwen gekregen en konden ook echt iets inhoudelijks vertellen over molens aan onze klasgenootjes, naast de plaatjes en de minimolen.
Met het cijfer dat we kregen, waren we dik tevreden!

coolekikker

Zelfvertrouwen; sommigen zijn er mee geboren, anderen moeten veel moeite doen om een klein beetje zelfvertrouwen te hebben en te houden.
Vaak begint het al met hoe je naar jezelf kijkt; mag je er zijn van jezelf of zijn er allerlei mitsen en maren en vind je jezelf niet goed genoeg voor veel dingen?
Dit zelfbeeld heeft veel invloed op je zelfvertrouwen, maar ook de reacties van anderen op jou zijn missen hun effect niet. Word je bijvoorbeeld in je omgeving gestimuleerd om dingen te ontdekken, de gelegenheid geboden om het nog een keer te proberen als iets een keertje niet lukt (zoals bij mijn spreekbeurt over molens)? Het helpt om steeds meer zelfvertrouwen te krijgen en de uitdagingen in je leven aan te gaan.

In mijn praktijk durfde een verlegen kind van acht jaar geen spreekbeurt te houden in de klas. Door met haar te kijken naar zichzelf (zelfbeeld) en in te gaan op de verschillende emoties (hoe voel en doe je als je boos, blij, verdrietig, verlegen, bang bent en hoe kun je dat ook anders doen?) oefende het kind stapje voor stapje het zelfvertrouwen. Om goed voorbereid te zijn, is de spreekbeurt in mijn praktijk eerst nog voor een heleboel speelgoedknuffels gehouden (en die waren héél tevreden!). In de klas mocht er nog een vriendinnetje in de buurt zitten voor morele steun en is uiteindelijk de spreekbeurt gehouden en waren de reacties zeer positief.
Met deze fijne ervaring is het zelfvertrouwen weer een stukje groter geworden; mooi om te zien!

Lily

Autisme: gewoon, anders of uniek?

Wist je dat er in Nederland zo’n 190.000 mensen zijn met autisme?
En dat er daarvan 43.000 kinderen zijn tussen de vier en twaalf jaar?
Is dat nou veel? Als je even kijkt naar het aantal volwassenen met autisme ten opzichte van het inwoneraantal van Nederland (17 miljoen) dan heeft zo’n 1 op de 90 mensen autisme.
Ik heb geen idee of dat veel is. Wel denk ik dat we er niet omheen kunnen om er meer over te weten. Waarom?
Omdat mensen met autisme ook meedraaien in onze maatschappij. En als we iets meer van deze ontwikkelingsstoornis weten, dan kunnen we veel problemen voorkomen.
Mensen met autisme zijn met deze ontwikkelingsstoornis geboren. Hoe een mens met autisme zich ontwikkelt is niet geheel duidelijk, want dat ligt o.a. aan de afstemming van de omgeving en de leerbaarheid van de persoon zelf. Maar is dat niet bij alle mensen zo?
Je kunt een voorspelling doen voor de toekomst n.a.v. IQ en onderzoek, maar zeker weten doe je het nooit. Er kan van alles op zijn/haar pad komen waardoor de volwassene uiteindelijk uitkomt waar hij uitkomt.

vissen-autisme

Toch zijn er wel een aantal belangrijke dingen die je moet weten over mensen met autisme, bijvoorbeeld dat er:
– een beperking is in de communicatie,
– een gestoorde communicatie is.
– stereotiepe patronen in gedrag te zien zijn en
– een informatieverwerkings- en integratieprobleem is.

Als we dit allemaal lezen en begrijpen en we weten ook hoe we deze mensen kunnen helpen, kunnen we autisme dan gewoon noemen?
Of blijft het toch anders, juist omdat we (de reguliere mens die geen autisme heeft) er op af moeten stemmen?
Ik noem het liever uniek, net zoals ieder mens uniek is.
Uniek, want de ene mens met autisme is de andere niet.
Ach, wat maakt het uit. Ik noem het gewone mensen, die een iets andere benadering nodig hebben, maar net zo uniek zijn als ieder ander.

En ja, ik vind het een verrijking van mijn leven dat ik steeds beter weet hoe ik kan afstemmen op deze groep mensen!

Ellis Wassink

Nieuw begin!

Met Pasen nog vers in het geheugen, de buiken nog vol van de (paas) eieren en de natuur eindelijk in de Lente stand, is het niet zo moeilijk om iets te schrijven over een nieuw begin.

Toch komt een nieuw begin nooit zomaar ‘uit de lucht vallen’; kijk maar eens naar al die bloembolletjes in de tuin, als we die in het najaar niet in de grond hadden gestopt was het nu een kale boel! Een kip zit wel zo’n week of drie op haar eieren te broeden en de knoppen aan de bomen zijn ook al een tijdje aan het wachten voordat ze ‘open’ kunnen.

Kortom een goed begin is het halve werk!

Zo zijn wij, vijf kindercoaches met een eigen praktijk uit Doetinchem e.o., al een jaar bezig om iets moois neer te zetten; het platform ‘Kindercoaches Gelderland’. Onze droom is om meer bekendheid te creëren voor het vak kindercoach. We zien in onze praktijken dat de hulp die we geven aan kinderen en hun ouders zoveel kan bieden en dat gunnen we iedereen!

Ieder van ons werkt vanuit haar eigen expertise en samen gaan we workshops en thema avonden geven zodat kindercoaching bij iedereen bekend is. In de voorbereidingen hiervan hebben we al ontdekt dat dit samen optrekken heel veel energie geeft en ook heel veel mogelijkheden.

Als je als kind of ouder het even lastig hebt en je weet er niet zo goed een oplossing voor te vinden, dan is het heel fijn als er iemand even een poosje met je ‘meeloopt’ en je weer nieuwe inzichten en mogelijkheden kan laten ontdekken.

Dat voelt als een nieuw begin, daar doen we het voor